Kiedy w latach 60. powstawał „Miedziany kraj” Janusza Roszki, polskie zagłębie miedziowe jawiło się jako wielka obietnica, marzenie za którym podążali tylko najwięksi optymiści. Trzeba było okiełznać naturę, rozwiązać masę problemów, stworzyć technologię i organizację pracy, których wcześniej w tym miejscu nie było. Trzeba było uwierzyć, że można sięgnąć po miedź ukrytą głęboko pod ziemią - i zrobić to na skalę, która wydawała się niemal niewyobrażalna.
To nie była tylko historia budowy kopalń. To była historia ludzi.
Pionierów, którzy podejmowali decyzje bez gotowych odpowiedzi. Górników, inżynierów, geologów i techników, którzy każdego dnia przekraczali kolejne granice wiedzy i własnych możliwości. Ludzi, którzy mieli odwagę sięgnąć dalej. A potem przekazać swoje doświadczenie następnym pokoleniom.
Bo górnictwo jest zawsze opowieścią wielu pokoleń. Jedno rozpoczyna pracę, której efekty zobaczy kolejne. Jedno buduje fundament, kolejne na tym fundamencie stawia solidną konstrukcję. Tak powstaje nie tylko kopalnia, ale także wiedza, technologia i kultura pracy.
Dziś stoimy przed innymi wyzwaniami, ale pytania pozostają zaskakująco podobne.
Jak sięgać po złoża położone coraz głębiej? Jak pracować w coraz trudniejszych warunkach? Jak zwiększać bezpieczeństwo i komfort ludzi? Jak odpowiadać na presję rynku, rosnące wymagania technologiczne i zmieniający się świat?
Nie mamy gotowych odpowiedzi na wszystkie z nich.
Wiemy jednak, że odpowiedzi zaczynają się tak samo jak wtedy – od ludzi, którzy potrafią wyobrazić sobie więcej. Od wizjonerów, innowatorów i ludzi odważnych. Od tych, którzy nie pytają wyłącznie, czy coś jest możliwe, ale również: co zrobić, żeby stało się możliwe?
Dlatego wracamy do „Miedzianego kraju”. Chcemy przypomnieć ludzi, którzy tworzyli historię KGHM. Pokazać ich odwagę, pasję i determinację. Oddać chwałę pokoleniu, które podjęło się zadania przytłaczające. Wręcz nierealnego.
